سلام .

این هم از سال٨٧ .چندساعتی بیشتر از عمرش باقی نمونده.

این قافله عمر عجب میگذرد...

ازسبزی بهار تا سبزی بهار چشم به هم زدنی بیش نیست. اتفاقات ، گرفتاریها، خوشی، ناخوشی، هیجان، بی حوصلگی... همه میگذره

خیلی از روزها چنان زیر گرد زمان مخفی میشن که انگار نه انگار .

بعضی از روزهاهم بخوای یا نخوای مثل "نقش فی الحجر" موندنی هستن. اینو نمیشه کاریش کرد.اما میشه روی هر روز نقشی زد که نه زیرخاک زمان مدفون بشه ونه رنگ پشیمونی به خودش بگیره.

فکر میکنم اجازه داشته باشم که از طرف همه برای همه یه سال کاملاً جدید و بی عیب و نقص آرزو کنم.

ایام به کام.

سال و فال و مال و حال و اصل و نسل و تخت و بخت
سال خرم فال نیکو مال وافر حال خوش
بادت اندر شهریاری برقرار و بر دوام
اصل ثابت نسل باقی تخت عالی بخت رام.

                                                                          و.ح

عید نوروز است، باید زد به گزها گازها

بعد هم، باید روان شد سوی دندان سازها

شادباش است و مبارک باد و تبریک و درود

آنچه بینی در سخن های سخن پردازها

رفت و روب آغاز گردیده ست و رونق یافته ست

کار پاروها و جاروها و خاک اندازها

بزم ها برپا شود، وز هر طرف گردد بلند

نغمه ها، فریاد ها، آهنگ ها، آوازها

با لباس سبز رنگ خود، به فرمان بهار

سروها در باغ صف بندند چون سربازها

مطربان را، بار دیگر، بر سر کار آورند

عودها و ضرب ها، سنتورها و سازها

بس که اهل شهر شیرینی به جای نان خورند

لطمه ها بینند، از قنادها، خبازها

ناز هر شیرین لبی را می توان دیدن، ولی

کی توان دیدن ز شیرینی فروشان نازها؟!

مشتری ها در کمند کاسبان زیرک اند

چون کبوترها اسیر پنجه ی شهبازها

می شود روشن که مخصوصا در این ایام عید

دزدها دارند بین کاسبان انبازها

بدترین جنس است و، دکاندار با قید قسم

با تو گوید کاین ز اعلاهاست یا ممتازها

وای بر آنکس که بهر جامه ی نو رو کند

بر در بوتیک ها، خیاط ها، بزازها

هر فقیری می کند با قرض خود را نو نوار

جمله می کوشند تا در پرده ماند رازها

عید نوروز شکم خواران عزای واقعی است

از برای مرغ ها و کبک ها و غازها

                                                                (ابوالقاسم حالت)

چهارشنبه سوری، یک جشن بهاری است که پیش از رسیدن نوروز برگزار می شود.

مردم در این روز برای دفع شر و بلا و برآورده شدن آرزوهایشان مراسمی را برگزار می کنند که ریشه اش به قرن ها پیش باز می گردد.

 مراسم ویژه آن در شب چهارشنبه صورت می گیرد برای مراسم در گوشه و کنار کوی و برزن نیز بچه ها آتش های بزرگ می افروزند و از روی آن می پرند و ترانه (سرخی تو از من ، زردی من از تو ) می خوانند.

ظاهرا مراسم چهارشنبه سوری برگرفته از آئینهای کهن ایرانیان است که همچنان در میان آنها و با اشکال دیگر در میان باقی بازماندگان اقوام آریائی رواج دارد.

اما دکتر کورش نیکنام موبد زرتشتی و پژوهشگر در آداب و سنن ایران باستان، عقیده دارد که چهارشنبه سوری هیچ ارتباطی با ایران باستان و زرتشتیان ندارد و شکل گیری این مراسم را پس از حمله اعراب به ایران می داند.

در ایران باستان هفت روز هفته نداشتیم.در ایران کهن هر یک از سی روز ماه، نامی ویژه دارد، که نام فرشتگان است. شنبه و یکشنبه و... بعد از تسلط اعراب به فرهنگ ایران وارد شد. بنابراین اینکه ما شب چهارشنبه ای را جشن بگیریم( چون چهارشنبه در فرهنگ عرب روز نحس هفته بوده ) خودش گویای این هست که چهارشنبه سوری بعد از اسلام در ایران مرسوم شد."

"برای ما سال ۳۶۰ روز بوده با ۵ روز اضافه ( یا هر چهار سال ۶ روز اضافه ). ما در این پنج روز آتش روشن می کردیم تا روح نیاکانمان را به خانه هایمان دعوت کنیم."

"بنابراین، این آتش چهارشنبه سوری بازمانده آن آتش افروزی ۵ روز آخر سال در ایران باستان است و زرتشتیان به احتمال زیاد برای اینکه این سنت از بین نرود، نحسی چهارشنبه را بهانه کردند و این جشن را با اعتقاد اعراب منطبق کردند و شد چهارشنبه سوری."

بخش کردن ماه به چهار هفته در ایران ،پس از ظهور اسلام است و شنبه و یک شنبه و دوشنبه و ........نامیدن روز های هفته از زمان رواج آن .شنبه واژه ای سامی و درآمده به زبان فارسی و در اصل "شنبد" بوده است.

"سور "در زبان و ادبیات فارسی و برخی گویش های ایرانی به معنای "جشن"،"مهمانی"و "سرخ" آمده است

در ایران رسم است که پیش از پریدن  آفتاب، هر خانواده بوته های خار و گزنی را که از پیش فراهم کرده اند روی بام یا زمین حیاط خانه و یا در گذرگاه در سه یا پنج یا هفت «گله» کپه می کنند. با غروب  آفتاب و نیم تاریک شدن آسمان، زن و مرد و پیر و جوان گرد هم جمع می شوند و بوته ها  را آتش می زنند. در این هنگام از بزرگ تا کوچک هر کدام سه بار از روی بوته های  افروخته می پرند، تا مگر ضعف و زردی ناشی از بیماری و غم و محنت را از خود بزدایند  و سلامت و سرخی و شادی به هستی خود بخشند. مردم در حال پریدن از روی آتش ترانه هایی  می خوانند.

زردی من از تو ، سرخی تو از من 

غم برو شادی بیا ، محنت برو روزی بیا 

ای شب چهارشنبه ، ای کلیه جاردنده ، بده مراد بنده 

خاکستر چهارشنبه سوری، نحس است، زیرا مردم هنگام پریدن از روی آن، زردی و ییماری خود را، از راه جادوی سرایتی، به آتش می دهند و در عوض سرخی و شادابی آتش را به خود منتقل می کنند. سرود "زردی من از تو / سرخی تو از من"

هر خانه زنی خاکستر را در خاک انداز جمع می کند، و آن را از خانه بیرون می برد و در سر چهار راه، یا در آب روان می ریزد. در بازگشت به خانه، در خانه را می کوبد و به  ساکنان خانه می گوید که از عروسی می آید و تندرستی و شادی برای خانواده آورده است.
در این هنگام اهالی خانه در را به رویش می گشایند. او بدین گونه همراه خود  تندرستی و شادی را برای یک سال به درون خانه خود می برد. ایرانیان عقیده دارند که با افروختن آتش و سوزاندن بوته و خار فضای خانه را از موجودات زیانکار می پالایند و دیو پلیدی و ناپاکی را از محیط زیست دور و پاک می سازند. برای این که آتش آلوده   نشود خاکستر آن را در سر چهارراه یا در آب روان می ریزند تا باد یا آب آن را با خود  ببرد.

آتش بازی در شب چهار شنبه سوری در زمان ناصرالدین شاه و به وسیله ی فرانسوی ها در ایران رواج پیدا کرد.در ابتدا فقط برای سرگرمی شاه این نمایش انجام می شد پس از آن مردم هم در این سرگرمی سهیم شدند و دستور نمایش آن در میدان توپ خانه صادر شد و مردم در آن جا به تماشای آتش بازی می ایستادند و کم کم به شکلی که امروزه اجرا می شود در آمد.

در شب چهار شنبه سوری هفت نوع خوردنی و میوه ی خشک مانند:
کشمش
نخودچی
توت
انجیر
خرما خشک
آلوی خشک
باسلوق استفاده می کنند. تمام این مواد مقوی ساده و خوش مزه هستند و باعث سلامتی انسان می شوند.

ایرانیان به خاطر اعتقادی که به خداوند دارند همه ی آرزوها و چیزهایی که احتیاج دارنداز راه نذر و نیاز به دست می آورند. آش چهار شنبه سوری یکی از اعتقادات این مردم است که از ایران باستان سر چشمه می گیرد و تا کنون در میان زرتشتیان رواج داشته است.

از ظهر سه شنبه در خیابان ها و کوچه ها بته می فروشند. بته برای این است که درهمان شب (چهارشنبه سوری) ان را بسوزانیم تا اتش تشکیل شود و ما از روی آتش بپریم. بعضی از مردم اعتقاد دارند که بته سوزاندن نشان این است که بدی ها از ما دور می شود و به این شکل می توانیم سال خوبی را در پیش داشته باشیم.

در شب چهار شنبه سوری فال گوش ایستادن و گوش کردن به حرف های رهگذران یک رسم است که سرنوشت ما در این شب تشکیل می شود البته می توانیم بگوییم که این یک اعتقاد است زیرا فال گوش َایستادن کار خوبی نیست. مراسم به این گونه است: زنان یا مردان در پشت دیوارهای بلند می ایستند و به حرف های رهگذران گوش می دهند هرچه بیشتر اطلاعات کسب کنند سال بعد خوش بخت تر هستند.

از کارهای شب چهار شنبه سوری قاشق زنی بود که زن ها و آقاها این کار را انجام می دادند. آن ها چادرسرشان می کنند و همراه کاسه ی مسی و قاشق چوبی به پشت در خانه ها می روند و قاشق را به لب کاسه می زنند و منتظر می مانند که ساکنان منازل چیزی در کاسه هایشان بریزند. آن ها این کار ها را می کردند تا به آرزو هایشان برسند. اگر در کاسه ی آن ها قند و نبات، پول، یا برنج و چیزهایی مثل این ریخته شود نشانی از خوش کامی و خوبی می باشد و به این دلیل است که در این شب مردم به مراسم قاشق زنی می روند.